Domowa INSPIRACJE I OSOBLIWOŚCI Irlandia niesamowita: Cill Rialaig wioska artystów

Irlandia niesamowita: Cill Rialaig wioska artystów

przez Greg z filmowe podróże

Cell Rialaig (Kildreelig)

Dzisiaj chcielibyśmy wziąć Was do pewnej wioski na szczycie klifu. Miejsca bardzo irlandzkiego. Będącego cząstką historii tego kraju i mieszkających tu ludzi. Miejsca na długo zapomnianego, teraz dzięki grupie zapaleńców przywróconego do życia.

Wieś Cell Rialaig (po angielsku: Kildreelig) znajduje się na samym końcu półwyspu Iveragh na formacji skalnej Bolus Head (Głowa Bolusa). Osada powstała w 1790 roku. Domy zbudowano na szczycie klifu schodzącego dość stromo ku spienionym wodom Atlantyku. Budynki powstały z kamienia uszczelnianego warstwą darniny. Dachy tworzyły krokwie pokryte słomą i trzciną. Życie było tu niełatwe, ale stosunkowo spokojne. Mieszkańcy wioski zajmowali się rolnictwem i rybołówstwem. Niestety po kilku dziesięcioleciach względnego rozwoju na skutek przywleczonej z Ameryki choroby ziemniaków doszło do tragedii. Zaraza przez 3 kolejne lata niszczyła plony doprowadzając kraj do klęski głodu (tzw.  Wielki Głód .). Około 1.5 mln osób zmarło a ponad 1 mln opuściło Irlandię. W tym to czasie również wieś Cell Rialaig zaczęła szybko się wyludniać. Coraz więcej domów i obejść pozostawała opuszczona.

Potem przyszły zmiany klimatyczne. Wzmogły się huraganowe wiatry znad oceanu. Wynikiem tego miejsce to nie nadawało się już dłużej do zamieszkania.
Ostatnią osobą która opuściła osadę była niejaka Pani Kelly w roku 1950.
W ciągu następnych 40 lat w wyniku wielu niezwykle gwałtownych burz doszło do dalszych zniszczeń. W tym czasie większość budynków całkowicie straciła swoje dachy.

Następnym był plan rozbiórki starych ruin by wybudować nową drogę.

Droga do Wioski Artystów

Odbudowa

Ostatecznie w 1992 roku zakątkiem tym zainteresowała się Pani Noelle Campbell-Sharp. Dość znana w Irlandii postać, czerwono-włosa Pani była wydawca z Dublina. Znalazła ona lokalną grupę biznesmenów którzy zapalili się do jej pomysłu by zakupić Cill Rialaig i powołać komunalny trust. Projekt zakładał powolną odbudowę wsi i stworzenie tu ośrodka dla artystów. Miało to być miejsce pracy przeznaczone głównie dla młodych, wybijających się i jeszcze nikomu nieznanych twórców.

Jako nowoprzybyła do tego nadzwyczajnego miejsca nie mogłam uwierzyć że ludzie mówiąc o postępie chcą zniszczyć nie tylko zabytkową wieś z czasów Wielkiego Głodu, ale również dowody naszej przeszłości, naturę samą w sobie.

Noelle Campbell-Sharp

Pomysł wypalił. Do dzisiaj wieś gościła ponad 2 000 osób. Pisarzy, poetów, dramatopisarzy i kompozytorów. Również malarzy. Nie tylko irlandzkich. Również z wielu innych stron świata. W czasie swojego pobytu, najczęściej od 7 dni do 4 tygodni, mogli oni chłonąć atmosferę tego niezwykłego miejsca.

     

 

Dziś mówi się o Wiosce Artystów jako o ‘Jednym z największych ujawnionych sekretów świata artystycznego’.

To miejsce jest niewymownie piękne.
Przede mną leży ocean, wyspy, strome klify.
Kamień na kamieniu, trawa i wiejący wiatr;
dźwięki i cisza.
W nocy, z małego okna nad moim łóżkiem,
widzę niebo i morze.
Kiedy zamykam oczy, mogę wyczuwać ich obecność
z dźwięków, które tworzą.
Ale czasem, w chwilach zupełnego spokoju,
nie ma nic.
Jestem tu zupełnie sama.

Luisella Carretta poetka włoska (1997)

Irlandzkie Centrum Pisarzy (Irish Writers Centre) organizuje bezpłatne pobyty w Cill Rialaig dla twórców z całego świata. Co ciekawe – można aplikować on-line.

Widok z Cill Rialaig na wybrzeże Atlantyku

Nie ma Internetu

Jeszcze jedna ciekawostka: Nie ma tu telewizji, zasięgu sieci komórkowych ani dostępu do Internetu. (Co sprawdziliśmy.) Ale jest niezwykle tu wysokie, chwilami błękitne niebo. Potężny ocean. Świeże powietrze i cisza. Jest poczucie wolności i naprawdę niebywałe światło.

JAK TU DOTRZEĆ:
– W hrabstwie Kerry (County Kerry) jedziemy na półwysep Iveragh. Drogą R566 docieramy do miasteczka Ballinskelligs i dalej do Ballinskelligs West. Na rozstaju dróg kierujemy się na prawo. Przejeżdżamy koło zjazdu do zabudowań Boolakeel House. Dalej mijamy po lewej budynki farmy w kolorze piaskowym i toczymy się dróżką wijącą się w kierunku szczytu klifu. Po około 400 metrach zobaczymy już dachy Cill Rialaig.

– Współrzędne GPS: N51o48’08.64’’, W10o18’00.70’’

Wpisy powiązane

Nie bój się skomentować: